«ՀՈՎԻՒ ՔԱՋ... ՀՈՎԻՒ ԲԱՐԻ...» ՄԵԾ ԿՈՐՈՒՍՏԻՆ ՊԱՏՃԱՌԱԾ ՑԱՒԸ
Tue, 21 Apr 2020

Վախճանումէն մէկ տարի ետք, մենախօսութիւն՝ Գերապատիւ Գէորգ ծայրագոյն վարդապետ Եղիայեանի հետ:


Սիրելի վարդապետ, չհաւատալով ճակատագրի տխուր խաղին, պահ մը կը փորձեմ հայեացքս ուղղել վեր՝ առ երկինք ու գոռալ. 
-Ամէնակարող Աստուած, ինչո՞ւ  քու  հաւատարիմ ծառադ  ընտրեցիր քու նոր զոհդ... միթէ  չէի՞ր գիտեր, որ ան ունէր  ընելիքներ, երազներ, ծրագիրներ  եւ աղօթք ու ծէս՝ ձօնելու  համար  քեզի... արդ ինչո՞ւ աճապարեցիր հարստացնել շրջապատդ..: 
Գիտեմ, զօրութեանդ ու կամքիդ դիմաց չկայ որեւէ առարկութիւն, չկայ դժկամութիւն, բայց չէ՞ որ ան քու խելօք սպասարկուդ էր, տասնեակ տարիներ կեանքը նուիրած  էր քեզի... եկեղեցւոյ, ազգին եւ իր Աստուածահաճոյ արարքներով դարձած՝ օրինակելի ու տիպար մարդ, տիպար հոգեւորական ու սիրուած անձնաւորութիւն բոլորէն:
Սիրելի հայր Սուրբ, երբ  ուզեցի գրիչս ձեռք առնել, պահ մը մատներս հաւատա՛ քարացան... մտածումներս ակամայ  զիս  տարին ետ... երեք չորս տասնամեակներ ետ, երբ  ոչ մօտիկ անցեալին ճանչցած էի քեզ, երբ որպէս երիտասարդ վարդապետ պաշտօնակոչուեցար Դամասկոս, ներկայութեամբդ բերելով նոր շունչ,  նոր աւիշ ու կենսունակութիւն Ձեր համայնքին ու գաղութին: Գաղութէն ու համայնքէն ներս քու կատարած ներդրումդ, բառերով գնահատել երբեք հնարաւոր չէ..: Դամասկոսցիներ շատ լաւ գիտեն քու կատարած ազնիւ ու գնահատելի  գործերը: Ազնիւօրէն ըսեմ, կը հիանայի քու ունեցած աշխատասիրութեամբդ, ունեցած եռանդովդ, ծառայելու ու նուիրուելու եզակի նախաձեռնութեամբդ..: Արդեօ՞ք այդ բծախնդիր աշխատանքի արդիւնքը չէր Դամասկոսի Հայ Կաթողիկէ վարժարանի Երկրորդական բաժնի պետական արտօնագիրը,  զոր յաջողցուցիր քու սեփական ուժով, մեծ զոհողութիւններով... ուր հասակ առին հազարաւոր պատանիներ ու երիտասարդներ:
Շնորհիւ արարելու ու ղեկավարելու վարչական կարողութեանդ, քու շուրջդ հաւաքեցիր հարիւրաւոր երկսեռ երիտասարդներ եւ կազմակերպչական ուժիդ շնորհիւ ստեղծեցիր ընկերային մաքուր ու տաք միջավայր, նախանձը շարժելով շատերուն..: Ահա՛ այդ տարիներուն էր,  սիրելի վարդապետ, որ փափաքեցար, որ ես մաս կազմէի Հայ Կաթողիկէ «Փարոս»  Երկրորդական Վարժարանի ուսուցչական կազմին, դասաւանդելու համար հայերէն ու գրականութիւն՝ Հայ Առաքելական Առաջնորդարանէ ներս իմ ունեցած դիւանապետի պաշտօնիս կողքին: Մօտաւորապէս հինգ թէ վեց տարեշրջան աշխատեցանք միասին՝ եղբօր ու հարազատի մտերմութեամբ:
Ապա, ի վերուստ կատարուած կարգադրութեամբ, հրաժեշտ առիդ ու հեռացար Դամասկոսէն.. ու ես քեզ տեսայ Լիբանան, երբ ստանձնեցիր Մեսրոպեան վարժարանի տնօրէնութիւնը: Ինծի համար ուրախութիւն էր, տեսնել իմ հին ու արժէքաւոր բարեկամը՝ նման կարեւոր պաշտօնի մը վրայ, զոր կը կատարէիր ամենայն գիտակցութեամբ, յաջողութեամբ, խղճմտութեամբ ու նախանձախնդրութեամբ: Առիթով մը, երբ այցելեցի «Մեսրոպեան» վարժարանը ու տեսայ  տարուող աշխատանքը, մամուլի մէջ օրին գրեցի իմ զգացած հիացմունքը եւ տպաւորութիւնը՝  «Պուրճ Համմուտի Սրտին վրայ Եւրոպա մը» խորագիրով: Արդէն, քսան տարիներու անցեալ  ունի այս պատմութիւնը: 
Նոյն շրջանին, գնահատելով զիս որպէս  հրապարակախօս, փափաքեցար որպէսզի Վարդանանցի առիթով բանախօսէի Յովհաննէս Պօղոսեան թատերասրահէն ներս.. խուռն բազմութեան մը ներկայութեան:  Կատարեցի փափաքդ, որուն համար չափազանց ուրախ էիր եւ հպարտ: Նոյնիսկ առաջարկեցիր, որ մանկավարժական գիտելիքներս ի սպաս դնեմ «Մեսրոպեան»-էն ներս... ստանձնեմ կարեւոր պաշտօն մը.... բայց նոյն շրջանին ես ստանձնեցի ՀԲԸՄ-ի Շրջանակային Յանձնաժողովին տնօրէնութիւնը: Ուրախ էիր իմ նոր պաշտօնով եւ հպարտ նաեւ..: 
Իրարու հանդէպ ունեցած մեր բարեկամական ամուր կապը պատճառ էր, որ յաճախ հանդիպէինք ու մեր տեսակէտները պարզէինք, կամ մտահոգութիւնները կիսէինք, յաճախ ծանրանալով Ազգային հրատապ հարցերու վրայ: «Մեսրոպեան»-է ներս արձանագրած յաջողութենէդ ետք, օր մըն ալ դարձեալ  ի վերուստ կարգադրութեամբ փոխադրուեցար Զմմառու վանք..: Հոն եւս, շինարար ու նորարար Հայր Գէորգը դարձեալ աշխատանքի ու յառաջդիմութեան բաւիղներուն վրայ էր..: Կենալ չէր գիտեր ան..: Կարելի չէր անոր ձեռքերը կապել...:  Կարճ ժամանակի մէջ Զմմառը դարձուցիր կարեւոր ուխտատեղի, օժտեցիր՝ շինարարութիւններով  եւ աչքի բիբին պէս գուրգուրացիր զայն, նորարարութեան ճանապարհին հանդուրժելով երբեմն «Խիծ ու բիծ» անգամ: Այդպէ՛ս է կեանքը, վարդապե՛տ... պտղատու ծառը կը քարկոծե՜ն... նոյնիսկ երբեմն անխնայօրէն..: Ես շատ ծանօթ եմ այս փիլիսոփայութեան..:
Օր մըն ալ... սիրելի Հայր Գէորգ, մնաս բարով ըսիր Լիբանանին եւս... եւ մեկնեցար Ատլանտեանէն անդին...: Ոմանք ուրախացան... շատեր տխրեցան..: Կրնամ վստահեցնել, որ քու ազգասէր հայու, հայրենասէր ու աշխատասէր հոգեւորականի աշխատանքը մեծապէս  գնահատուեցաւ բոլորէն, որովհետեւ՝ բացառիկ էիր.: Դուն գացիր Գանատա... բայց քու մատնահետքերդ մեկնումէդ ետք կը մատնէին քու կատարած նուիրական գործիդ ահագնութիւնը եւ տարողութիւնը: 
 Սակայն, օր մըն ալ, սիրելի վարդապետ, մի քանի տարիներ անց, Լիբանանի կռունկը քեզ  վերստին կանչեց ետ... ու  դուն ուրախացուցիր  սիրողներդ, երբ որպէս ժողովրդապետ ստանձնեցիր Պէյրութի Կեդրոնը գտնուող Հայ Կաթողիկէ Սուրբ Եղիա եկեղեցւոյ պատասխանատու պաշտօնը: Հո՛ն եւս, քու բարձունքիդ վրայ էիր՝ քու ջանասիրութեամբդ, պայծառացնելով Սուրբ Եկեղեցին ու շրջապատը: 
Քու հոգեւորականի, մտաւորականի, բեմբասացի եւ հրապարակախօսի ներկայութիւնդ միշտ ալ կը զարդարէր եկեղեցիներու խորանները եւ Միութիւններու բեմերը, երբ որպէս հովիւ քաջ, քու եկեղեցասէր, ազգասէր ու հայրենասէր կրօնական մարդու խիզախ արտայայտութիւններով կը լուսաւորէիր միտքեր, կը մխիթարէիր հոգիներ, տեղ մը ճշմարիտ հոգատար հայր որպէս  հոգալով  նաեւ կարիքաւոր ընտանիքները...:  Հապա՞ արաբագիտութիւնդ... պատիւ ու հպարտութիւն կը զգայինք քու ներկայութեամբ եւ կեցուածքով: 
Սիրելի Հայր Սուրբ, կը յուսայինք, որ պիտի շարունակուէր քու յաղթական երթդ... գործունէութիւնդ... վազքդ... բայց... դժբախտ ճակատագիրը անակնկալօրէն արագ ցոյց տուաւ իր սեւ դէմքը ու զգետնեց վիթխարի կաղնին... խոր սուգի մատնելով ընտանեկան շրջանակդ, հարազատներդ,  հոգեւոր եղբայրներդ եւ հարիւրաւոր բարեկամներդ, որոնք չհաշտուեցան նախախնամութեան այս անժամանակ կարգադրութեամբ: 
Սիրելի Վարդապետ, շատ խօսքեր ու յիշատակներ ունէի  տակաւին գրելիք... բայց  ներէ, որ բաւարարուիմ իմ այս համեստ  տողերով այսօր:  Բարի եղիր, իմ համեստ գրութիւնը  ընդունիլ  որպէս խունկ ու աղօթք,  ուղղուած՝ քու պայծառ  ու անմար յիշատակիդ:  Թող հողը թեթեւ  գայ վրադ, սիրելի վարդապետ:
                                       

ՀԱՄԲԻԿ ՄԱՐՏԻՐՈՍԵԱՆ       
 


Closed For Comments
Name
Title
Comment

  +961 1 260504 / 262955 / 254940          

  [email protected]          

  Bourj Hammoud, Arax street,  Beirut, Lebanon          

Français Armenian